Paard

Paard

Tachtig is hij, nederig in zijn hoogmoed.
De tijd heeft hem het zicht ontnomen
op Istanbul, straten, lanen en elke gloed
en op wat groeit en wat verstuift. Het penseel
doopt hij in as bevloeid met vreugdetranen.

Het is de hand, de hand alleen, die als vanzelf
en vastbesloten het voorste been tot leven wekt,
borst, hals, wang, mond, rug, staart, kont,
en vloeiend rond; zonder het penseel te lichten.

De hand - gerimpeld, oud - ligt stil, gebogen.
Geschept papier. Het goddelijk paard
draaft door stad, wei, beek, rivier, land, zee,
vindt rust, uiteindelijk, aan Hollands kust
en laat zich strelen door een stroom aan ogen.

My Image

Michel Meissen
(Voor de tentoonstelling van 400 jaar diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Turkije, in de Bibliotheek Den Haag, november 2012.
Vormgeving Lotte Verweij, student Grafisch ontwerpen van de Koninklijke Academie van Beelden Kunsten)

My Image

Terug naar overzicht gedichten